1865–1937 · Бельгия
Август де Бук (1865–1937) — Мерхтемде туған бельгиялық композитор және органшы. Ол Брюссель консерваториясында оқыды, үйлесім пәнінен сабақ берді, кейін Мехелен консерваториясын басқарды. Оның музыкасы кеш романтизмнен және орыс мектебінен өсіп шықты, кейінірек Бельгия музыкасына импрессионизмді енгізді. Сайтта оның фортепианоға арналған Ноктюрні бар.
Август де Бук 1865 жылы 9 мамырда Бельгиядағы Мерхтем қаласында дүниеге келді. Әкесі Флор де Бук (1826–1892) Мерхтемнің қалалық органшысы болды. Атасы үрмелі аспаптар оркестрін басқарды. Композитор өмірінің соңғы жылдарын осы қалада өткізіп, осында қайтыс болды.
1880 жылдан бастап де Бук Брюссель консерваториясында Альфонс Майидің орган сыныбында оқыды; сабақ 1885 жылға дейін жалғасты. Кейін ол Майидің ассистенті болып, 1902 жылға дейін сол қызметте қалды. Сонымен қатар ол үйлесім мен композицияны, негізінен Х. Ф. Куфферат жанында, оқыды.
1889 жылы де Бук жас Поль Жильсонмен танысты. Ол оның жақын досы болды, оған оркестрлеуді үйретті және музыка шығаруға жігерлендірді. Жильсон мен де Бук Фландрияның ең маңызды кеш романтик композиторларының қатарына жататын.
Де Букка Рихард Вагнердің, сондай-ақ орыс мектебінің — Александр Бородин мен Николай Римский-Корсаковтың — музыкасы әсер етті. Оның кейінгі туындыларында Бельгия музыкасына импрессионизм келді.
1892 жылдан бастап де Бук Бельгияның әртүрлі шіркеулерінде органшы болып жұмыс істеді. 1909–1920 жылдары ол Антверпен консерваториясында үйлесім профессоры болды, Брюсселде де сабақ берді. Оның шәкірттерінің арасында Мария Схеперс болды. 1921–1930 жылдары ол Мехелендегі консерваторияны басқарды.
1930 жылы де Бук зейнеткерлікке шығып, туған Мерхтемге оралды. 1932 жылы оны муниципалдық кеңестің депутаты етіп сайлады, бірақ бүкіл мерзімі ішінде ол тек бір отырысқа ғана қатысты. 1934 жылы ол Леопольд орденінің командоры атағын алды. Композитор 1937 жылы 9 қазанда Мерхтемде қайтыс болды.
Де Бук 400-ден астам шығарма жазды: вокалдық және сахналық, діни және аспаптық. Оның стилі кеш романтизмнен өсіп шықты, Вагнер мен орыс мектебіне қарады, кейінірек онда импрессионизм белгілері пайда болды. Ең көп табысқа «Дагомей рапсодиясы» (Rhapsodie Dahoméenne, 1893) — симфониялық және үрмелі оркестр нұсқаларында, скрипка және фортепиано концерттері мен «Теруань де Мерикур» және «Изумруд жолы» опералары жетті.
Оның операларының ішінде Француз революциясының кейіпкері туралы «Теруань де Мерикур» (Théroigne de Méricourt, 1901) және Э. Демольдердің сол атты романы бойынша «Изумруд жолы» (La Route d'Emeraude, 1921) бар. Сондай-ақ «Рейнарт де Вос» (Reinaert de Vos, 1909) операсы, Papa Poliet (1918) және Totole (1929) оперетталары бар.
Оның шығармаларының арасында әндер бар: фламанд мәтіндеріне 54, француз мәтіндеріне 45 және 57 балалар әні. Сондай-ақ үш дауысқа және органға арналған үш месса, альт пен фортепианоға арналған соль минор фантазиясы (1916) және виолончель мен камералық оркестрге арналған Кантилена (1936) бар.
Сайтта оның фортепианоға арналған бір пьесасы бар — «Ноктюрн» (De Boeck - Nocturne), деңгейі «Орташа+». Композитормен аспап басында танысуды осыдан бастаған жөн.