1803–1888 · Франция
Анри Герц Венада дүниеге келді, ал 1888 жылы 5 қаңтарда Парижде қайтыс болды. Виртуоз-пианист әрі композитор ретінде ол фортепианоға арналған сегіз концерт, рондо, вариациялар және көптеген басқа пьеса жазды. Герц сондай-ақ фортепиано жасады және Париж консерваториясында сабақ берді.
Анри Герц Венада 6 қаңтарда дүниеге келді. Кейін ол Австриядан шыққан француз пианисі әрі композиторы болды. Туған кезде оның аты Генрих еді. Музыкадан алғашқы сабақты бала әкесінен алды, содан кейін Кобленцте орган ойнаушы Даниэль Хюнтеннен білім алды.
1816 жылы Герц Париж консерваториясына түсті. Фортепианоны ол Луи Бартелеми Прадерден, гармонияны Виктор Дурлаңнан, композицияны Антон Рейхадан оқыды. Онымен бірге консерваторияда ағасы Жак Симон Герц те оқыды, ол да кейін пианист әрі педагог болды.
Реставрация дәуіріндегі Парижде Герц ең танымал пианист-композиторлардың бірі саналды, алайда уақыт өте келе оның орнын Лист пен Шопен басты.
Ол көп концерт берді: Еуропаны араласа жүріп, соның ішінде Варшавада, Петербургте және Мәскеуде болды. Герц Америкада гастрольде жүрді: Құрама Штаттарда, Мексикада және Оңтүстік Америкада. АҚШ-та ол Сан-Францискоға дейін жетті.
Осы сапарлардан алған әсерлерін Герц «Mes voyages en Amérique» атты кітапта баяндады. Ол Парижде 1866 жылы шықты, ал ағылшынша аудармасы 1963 жылы жарық көрді.
1838 жылы Герц ағасымен бірге Парижде, Виктуар көшесінде, 668 орындық концерт залын салды. Ол кезде аспап жасайтын фирмалардың жанындағы залдар қаланың маңызды сахналары болатын, Герцтер де осы үлгіні ұстанды. Сол ғимаратқа бауырластар негіздеген Фортепиано арнайы мектебі орналасты.
Мұнда Берлиоз бен Оффенбах өнер көрсетті, ал 1854 жылы осы залда Берлиоз «Мәсіхтің балалық шағы» шығармасын алғаш рет ұсынды. Ғимарат 1874 жылы да концерттерге пайдаланылған, сол жылы оны бұзып тастады.
Герц фортепиано шығаратын фабрика құрды. Ол Францияның үш маңызды фабрикасының қатарына енді, қатарында Эрар мен Плейель фирмалары болды. 1855 жылғы Дүниежүзілік көрмеде Герц аспаптары ең жоғары марапатқа ие болды.
Ол механиканы да жетілдірді. Герц Себастьян Эрардың қос репетициясын жеңілдетті: Герц серіппесі деп аталатын серіппе аспап механикасының қазіргі түрге келуіне көмектесті. Сонымен қатар оның аспаптарындағы балғашықтар көпқабатты болды.
Герц ойлап тапқан дактилион, яғни саусақтарға арналған жаттықтырғыш, бүкіл Еуропада пианистер мен оқушылар арасында кең тарады. Сонымен қатар Герц «Méthode complète de piano» оқулығын жазды.
1842 жылдан 1874 жылға дейін Герц Париж консерваториясында сабақ берді: оны фортепиано профессоры етіп Обер тағайындады. Оның шәкірттерінің арасында Мари Яэль мен Карлотта Патти болды. Яэль оның сыныбына 1856 жылы он жасар бала кезінде түсті.
Герц ағасымен бірге жеке меншік мектеп жүргізді.
Герц Құрмет легионы орденінің офицері болды; бұл туралы жарлық 1863 жылғы 24 қаңтарға жатады.
Анри Герц 1888 жылы 5 қаңтарда Парижде қайтыс болды. Оны Пер-Лашез зиратына жерледі, ал 1902 жылы 27 қарашада сүйегін Монакоға көшірді.
Герц шығармаларының дерлік бәрін фортепианоға жазды. Оның туындылары арасында оркестрлі фортепианоға арналған сегіз концерт, 14 рондо, көптеген фантазия, вариация, ноктюрн, вальс, этюд және марш, сонымен бірге бір соната бар. Каталогтардағы опус нөмірлері екі жүзден асады, ал шығармалардың көбі — вариациялар.
Өз заманында оның шығармалары өте танымал болды және көптеген рет басылды. Ең белгілілері «Ma Fanchette est charmante» тақырыбына 10-опус вариациялары (1823) және әсіресе «La violette» тақырыбына 48-опус вариациялары (1829) болды. Герц «Гексамерон» жазуға да қатысты: Беллини тақырыбына жазылған төртінші вариация оған тиесілі.
Оның фортепиано стилін әртүрлі бағалады. Көбі оны әсерлі, бірақ үстірт деп санады. Сыншылардың қатарында Роберт Шуман болды, ал Клара Шуман бұл музыкада орындаушының түсіндірмесін сынайтын артықшылық көрді.
Сайтта Герцтің жеке орындауға арналған екі фортепиано пьесасы бар: «rossini cenerentola» және «sonnambula». Екеуі де «Орташа+» деңгейінде.